وضعيت ياهو

باهوتاهو ( عارفانه ها ....حرف های یک دل تنگ و ..سیری به سوی بی نهایت ) 

سلام ....

باهو تاهو   ( عارفانه ها ....حرف های یک دل تنگ و ..سیری به سوی بی نهایت )

  http://bahootahoo.blogfa.com/

پرواز خواهم کرد تا بلندای کوه ها

جایی که حتی پرنده نخواهد رسید به اوج پروازم

حتی به این حد هم بسنده نخواهم کرد

خارج از جو زمین ،پا به خلأ خواهم گذاشت

به   سرزمین خیالی فرشتگان خواهم رفت 

حتی بالاتر و دورتر از این خواهم رفت

من حتی به فراتر از ایمان خواهم رفت

 من بدانجا که هیچکس نمی داند کجاست خواهم رفت

روح رهسپارم را هر شب نزدیک تر به ابدیت می یابم

کارم از اوج گرفتن و صعود کردن فرا تر رفته است

حتی متحیر مانده  آسمان از کار من

باور نمی کردم زمان ناآشنایی که باشد اینچنین جایی و اوجی .

ای فدايِ تــو دلِ تـا بــه اَبـــد مـــنتظرم 

    مشک       

   ای شب، ای شاهدِ غم، روشنيِ يار چه شد؟
مـاهـــتابِ ســـحرآســايِ شـبِ تــار چــه شد؟

ای نسیــــمِ ســحری آب اجابت نرسيد
ساقيِ تشنه لبِ قافله سالار چه شد؟

يـوسف گـمشدهء فتحِ فُراتم چه شده ست
بوی پيراهنِ آن عشقِ سبکبار چــه شـــد؟

نازم آن يـار کـــه از آب حـذر کـــرده و گـفت:
پس عطشناکيِ گلهای عطشبار چه شد؟

هفت اقليم عطش بر لب ات آوار شده ست
انعکاسِ غم و پــژواکِ تـــو اينبار، چه شـــد؟

ياس ها در تبِ ديــدارِ تو پرپر زده اند
بوی باران زدهء ابرِ سبکبار چه شد؟

ارغــوانــی شــــدنِ روز و شب ام را بـــنگــر
تا بدانی که دلم بی تو در اين کار چه شد؟

لشکرِ تيرهء شب از همه سو آمده است
آن جوانــمردِ بخون خفتهء پيکار چه شد؟

کس بـه پــابـــوسِ غــريــبانـهء آن دل نــرسيد
خون و خاکسترت ای عشق گرانبار چه شد؟

آن طنينی که پُر از صوتِ صنوبر شده است
ديــدی آخــر بــه لبِ لالهء خـونبار چـه شد؟

ای فدايِ تــو دلِ تـا بــه اَبـــد مـــنتظرم
قامتِ سرو و سپيدارِ علمدار چه شد

درگذشت یک هنرمند  

ُناصر عبدالهی ُخواننده ی ترانه ی معروفُ ناصریاُ در سن ۳۶ سالگی در یکی از بیمارستانهای تهران در گذشت زادگاه ایشان بندر عباس بود .   

خدا رحمتش کند .

دنیا همین است همین .

حتما بخون چون با خوندش به خودت افتخار کرده و خیلی حال می کنی با خوندنش  

به بهانه حلول ماه مبارک رمضان 

به بهانه حلول ماه مبارک رمضان

رمضان آمده است و عطر آسمانى سحرهاى رمضان، عشق را در

 كالبد خسته عاشقان و عارفان جارى كرده است . خدايا! دوباره زمزمه

« يارب، يارب ‏» سحرگاهان، شور خاصى در خانه مترو ك دلم جارى مى‏كند

 و ترنم « اللهم انى افتتح الثناء بحمدك‏» ، همه تشنگان جام وصلت را

بى‏قراركرده است.
من در ميان سيل اشك عشاق، دست‏هاى بى‏پناهم را به سوى آسمان بر

 مى‏دارم و ديده بر افق مى‏دوزم . لب باز مى‏كنم تا بگويم، اما بغضى

 سنگين راه گلويم را مسدود مى‏كند و اشك در خانه چشمانم حلقه مى‏زند .
با روحى سرگردان و جسمى فرتوت، به سوى تو آمده‏ام و دست نياز به سوى

تو دراز كرده‏ام كه جز تو دست‏ آويزى ندارم .
خداى من!
آمده‏ام تا قلب سياه شده‏ام را با نور كبريايى‏ات جلا بدهى و سياهى را

از آن پاك كنى .
آمده‏ام تا كوير لم يزرع دلم را با باران رحمت الهى‏ات به گلستانى از شور و

عشق، و شوق و طراوت تبديل سازى . آن ندا به من مى‏گويد: درد را

بايد گفت ... حرف را بايد زد. و من آمده‏ام تا دردهايم را برايت‏بگويم،

 كه تو خود گفتى:صدباراگرتوبه شكستى،بازآ !
آمده‏ام و كوله بار سنگين گناهم را بر درب خانه‏ات نهاده‏ام كه تو مرا از گرداب

آلودگى نجات بخشى كه من « در كلبه حقيرم چيزى دارم كه تو در بارگاه

 كبريايى‏ات ندارى من چون تويى را دارم و تو چون خود را ندارى! .»
آمده‏ام تا سينه‏ام را كه آينه‏اى است‏ با غبارى از غم و اندوه، پاك كنى .
آمده‏ام، چرا كه آشيان تهى دست مرا مرغ دستان تو پر مى‏سازد ...
آمده‏ام، چرا كه هيچ كس جز تو لايق دل بستن نيست،كه همه فانى‏اند و تو باقى!
آمده‏ام، چرا كه حالا دريافتم، دل هر كس دل نيست . 
آمده‏ام، چرا كه كودك قلب من، اين قصه شاد از لبان تو شنيد:

 مى‏توان به درون اين مزرعه خشك و تهى بذرى ريخت . مى‏توان از ميان

 فاصله‏ها را برداشت . دل من با دل تو هر دو بيزار از اين فاصله‏هاست . 
آرى به حقيقت منم آن نيازمندى كه به تو نياز دارم . اگر از تو باز دارم،

به كه ندا به من مى‏گويد: باز كن پنجره را، صبح دميد . و من پنجره شهر

 دلم را باز مى‏كنم و شميم خوش و دلنواز يادت را به اتاق تاريك دلم

 مى‏فرستم . خانه سياه شده قلبم، نفسى تازه مى‏كشد و دست‏هاى

 بى‏پناهم آرام آرام بالا مى‏آيد و لبانم به نام تو متبرك مى‏شود .

نامت را تكرار مى‏كنم و هر بار كه نامت را زير لب تكرار مى‏كنم،

لبانم به لبخندى گشوده مى‏شود و جانى تازه مى‏گيرد! ندا فرياد

 بر مى‏آورد « الا بذكرالله تطمئن القلوب‏» و قلب من آرامش مى‏يابد!
وجودم آرامشى يافت كه تا به حال نچشيده بودم . خداى من! در دلم

شوق تو، اكنون به نياز آمده‏ام .

سلام به همه 

راز دستيابي به آرامش

امام رفت و آرمانهايش .... 

امام رفت  و آرمانهايش ....

يكي از برنامه هاي تلويزيون را ميديم يكي از محافظين امام صحبت ميكرد

 خاطره اي را تعريف كرد واقعا زيبا بود خاطره مربوط به يك گروه

 از دختران نابينا بود كه براي ديدن حضرت امام به جماران رفته بودند

 او ميگفت ؛ وقتي ديدم چند دختر نابينا در ميان جمعيت و در گرماي

 زياد فشار زيادي را تحمل ميكنند با خود گفتم بايد كاري بكنم نزديك رفتم

و به آنها گفتم كه شما به كوچه پشتي برويد تا من با امام هماهنگ كنم تا شما

 را ببينند ، آنها رفتند ولي من تازه يادم آمد كه وقت نماز است و امام هنگام

 نماز هيچ كاري نمي كنند ولي هوا هم خيلي گرم بود و آن دختران هم به

عشق امام در آن گرما ايستاده بودند با خود گفتم چه كار كنم اگر به امام نگويم

 جواب اين دختران را چه بدهم كه در اين آفتاب سوزان  صبر كرده اند

 واين را هم مي دانستم كه  امام هم هنگام نماز كسي را ملاقات نمي كنند

و نمي توانستم اين درخواست را هم از امام بكنم و لي خوب بالاخره خودم

 را راضي كردم پيش امام رفتم . ايشان مشغول آماده كردن سجاده شان بودند

 من داستان را براي ايشان تعريف كردم در كمال تعجب ديدم كه ايشان سجاده شان

 را جمع كردند و به من فرمودند كه آنها را از در پشت جماران به داخل بياورم

 تا با او ملاقات كنند اولين باري بود كه ميديدم امام به خاطر ديدن كسي نمازشان

 را عقب مي اندازند در حين بازديد امام يك حوله دور دستشان پيچيده بودند و

آن دختران دست امام را از روي آن حوله لمس مي كردند .                  

يكي از اين دختران كه تقريبا 9 سال داشت بعد از اين كه دست امام را

لمس كرد هنگام رفتن سرش با يكي از نرده ها برخورد كرد و اينجا بود

 كه من براي اولين بار اشك امام را ديدم ، مردي كه آمريكا ، شوروي و حتي

 كل دنيا نتوانسته بودند خم به ابرويش بياورند اكنون بخاطر آن دختر اشك مي ريخت .

آري او خميني بود ، او امام بود ، او سازنده انقلابي بود كه اكنون بيست و پنج سال

از عمر آن مي گذرد اما حالا چه ،شماي كه هركدام يك صندلي براي خود گرفته ايد

 آيا مي دانيد آرمان امام چه بود مطمئنا اين نبود كه شما اكنون داريد .

همیشه با خدا 

با نام و یاد خدای مهربان و عرض سلام خدمت همه ی دوستان  شعر زیر را تقدیم می کنم:

وباید عرض کنم که این شعر را از یک دوست خوب گرفتم .

پيش از اينها فكر مي كردم خدا......خانه اي دارد كنار ابرها....

.مثل قصر پادشاه قصه ها......خشتي از الماس و خشتي از طلا....

.پايه هاي برجش از عاج و بلور....بر سر تختي نشسته با غرور...

.ماه. برق كوچكي از تاج او.....هر ستاره پولكي از تاج او.....

اطلس پيراهن او آسمان...نقش روي دامن او كهكشان...

.رعد و برق شب طنين خنده اش ....سيل و طوفان نعره توفنده اش...

.دكمه پيراهن او آفتاب...برق تيغ و خنجر او ماهتاب....

هيچ كس از جاي او آگاه نيست...هيچ كس را در حضورش راه نيست....

پيش از اينها خاطرم دلگير بود...از خدا در ذهنم اين تصوير بود

منوی اصلی

آرشیو مطالب

نویسندگان

لينکهاي روان